Αναζήτηση
 
ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ

Αυτοσχεδιάζω σημαίνει ενεργώ αυθόρμητα σύμφωνα με την έμπνευση της στιγμής. Ο αυτοσχεδιασμός χρησιμοποιείται σε διάφορες μορφές τέχνης όπως στη μουσική, το χορό και το θέατρο.

Θέατρο Αυτοσχεδιασμού είναι μία μορφή θεάτρου όπου δεν υπάρχει κανένα σενάριο. Οι ηθοποιοί φτιάχνουν τους διαλόγους και τη δράση ενώ παίζουν. Είναι κάτι το οποίο είναι εντελώς αυθόρμητο και δεν επαναλαμβάνεται καθώς η παράσταση συν-δημιουργείται αυτοσχεδιαστικά και άμεσα από θεατές και ηθοποιούς. Σήμερα είναι γνωστό το "spot" improv καθώς και το Playback Theatre όπου οι ηθοποιοί δέχονται μία προσφορά από το κοινό την οποία χρησιμοποιούν για να δημιουργήσουν μία δράση. Η προσφορά αυτή μπορεί αν είναι μία ιστορία, μία φράση, ένα όνειρο, ένα συναίσθημα, ένα γεγονός της καθημερινής ζωής. Αυτή η συνάντηση μεταξύ θεατών και ηθοποιών δείχνει την έλλειψη σεναρίου, δείχνει το ότι τίποτα δεν είναι προσχεδιασμένο και οδηγεί στην συν-δημιουργία μιας αυτοσχεδιαστικής παράστασης. Για να μπορέσουν οι ηθοποιοί να διαλέξουν τα στοιχεία που θα αναπαραστήσουν κατά την διάρκεια της μικρής αυτής σκηνής χρειάζεται να έχουν προηγουμένως εξασκηθεί σε αυτό το είδος θεατρικής έκφρασης. Όπως στο Εκπαιδευτικό Δράμα έτσι και στο Θέατρο Αυτοσχεδιασμού χρησιμοποιούνται κάποιες θεατρικές συμβάσεις για να αναπαρασταθεί μία σκηνή. Η εξάσκηση  των ηθοποιών και η βαθιά γνώση αυτής της τεχνικής αξιοποιεί το τυχαίο υπέρ της δημιουργίας.

 

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ

Ο αυτοσχεδιασμός είναι ένα πολύ παλιό εργαλείο καθώς πριν ανακαλυφθεί η γραφή οι άνθρωποι "αφηγούνταν"  ιστορίες παίζοντάς τες. Στα χρόνια που πέρασαν από τότε που οι άνθρωποι έφτιαχναν ιστορίες με αυτό τον τρόπο, έχουν υπάρξει πολλά διαφορετικά στυλ αυτοσχεδιασμού. Η Commedia Dell' Arte είναι ο πιο άμεσος πρόγονος του μοντέρνου θεατρικού αυτοσχεδιασμού. Ξεκίνησε στα μέσα του 1500 και διήρκησε σχεδόν 200 χρόνια. Θίασοι ηθοποιών αυτοσχεδίαζαν στους δρόμους της Ιταλίας ταξιδεύοντας από πόλη σε πόλη. Με το πέρας του χρόνου ο αυτοσχεδιασμός χάθηκε και επαν-εφευρέθηκε από τους Keith Johnstone  και Viola Spolin. Ο Keith Johnstone στην προσπάθειά του να φέρει τον απλό λαό στο θέατρο ίδρυσε το Theatresports όπου συνδύασε στοιχεία του θεάτρου και των σπορ με μεγάλη επιτυχία. Οι ιδέες του Johnstone έχουν επηρεάσει έμμεσα ή άμεσα σχεδόν κάθε σημαντική ομάδα θεατρικού αυτοσχεδιασμού. Γύρω στα 1920 - 1930 η Viola Spolin με τα Θεατρικά Παιχνίδια (Theatre Games) ανέπτυξε μία καινούργια μέθοδο εκπαίδευσης ηθοποιών. Χρησιμοποίησε παιχνίδια (αυτό που σήμερα αποκαλούμε Θεατρικό Παιχνίδι) ως μία μέθοδο στην προσπάθειά της να κάνει την τέχνη της υποκριτικής πιο ελκυστική στα παιδιά. Ο Paul Sills, γιός της Spolin, εξέλιξε την δουλειά της μητέρας του και μαζί με τον στενό του φίλο και συνεργάτη David Shepherd δημιούργησαν μία ομάδα αυτοσχεδιασμού "The Compass" με την οποία σιγά σιγά οδηγήθηκε στην δημιουργία μίας εταιρίας με το όνομα "Second City". Μέσα από την δουλειά του Sills με την ομάδα "The Compass" και την εταιρία "Second City", τα Θεατρικά Παιχνίδια της Viola Spolin διαδόθηκαν τόσο που έχουν επηρεάσει μία ολόκληρη γενιά ηθοποιών θεάτρου αυτοσχεδιασμού (www.improvcomedy.org - The Improv Page).

 

ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΣΚΗΝΙΚΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ (PROPS)

Στο θέατρο αυτοσχεδιασμού οι ηθοποιοί χρειάζεται να είναι ντυμένοι με απλά και άνετα ρούχα. Οι περισσότερες ομάδες αυτοσχεδιασμού κατά την διάρκεια μίας παράστασης φοράνε μαύρα. Πάνω στη "σκηνή" υπάρχουν κάποιες κούτες στις οποίες κάθονται οι ηθοποιοί όσο ακούνε τον αφηγητή. Αυτές οι κούτες μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως σκηνικά αντικείμενα (props) για μία σκηνή. Επίσης στο Θέατρο Αυτοσχεδιασμού χρησιμοποιούνται ως σκηνικά αντικείμενα μία ποικιλία υφασμάτων (από διαφορετικές υφές και χρώματα) τα οποία τοποθετούνται σε μία κρεμάστρα πάνω στη σκηνή, δημιουργώντας από μόνα τους μία θεατρική ατμόσφαιρα. Τα σκηνικά αντικείμενα (props) χρειάζεται να είναι πράγματα που να μπορούν να φορεθούν και να αφαιρεθούν με ευκολία καθώς επίσης να προσφέρουν στον ηθοποιό μία ποικιλία ώστε να μπορεί να υποδυθεί τον κόκορα, την πριγκίπισσα, το αυτοκίνητο, το κύμα ή ότι άλλο χρειάζεται να αναπαραστήσει κάθε φορά. Ως σκηνικά αντικείμενα μπορεί να χρησιμοποιηθούν επίσης περούκες, γυαλιά, καπέλα ή ότι άλλο φανταστεί κανείς. Τα σκηνικά αντικείμενα βοηθούν τη μετάβαση από το πραγματικό στο θεατρικό.

 

Βένια Δεληκατερίνη

Ιούνιος 2014